قبول ادّعاى نكاح با محلَّل ، توسط زن اگر زن ادّعا كرد در مدت ممكنه ، كه ازدواج با محلل كرده و منقضى شده عده او ، تصديق مىشود با وثاقت در كلام و عدم انكار زوج . و همچنين اگر ادّعا كرد دخول محلل را ، با وثاقت او و عدم معارضهء محلل ؛ و همچنين قبول مىشود قول زن با اطمينان به صدق او اگر چه معارَض بقول زوج باشد بنا بر اظهر مِن قيام اطمينان مقام علم . رجوع از ادّعا قبل يا بعد از عقد اگر زن بعد از ادّعاى اصابه ، رجوع نمود از ادّعاى خودش ، حلال نمىشود بر زوج اوّل به سبب اقرار او ، مگر آن كه رجوع بعد از عقد باشد كه اقرار در حق غير است ، و تصديق بعد از تكذيب كه مانع از حليت بوده موجب حليت مىشود . حصول تحليل به وسيله وطى محرّمِ محلَّل اگر وطى محلِّل به نحو محرَّم انجام گرفت ، مثل وطى در حال احرام يا صوم واجب يا حيض يا ضيق وقت نماز واجب ، اقرب حصول شرط تحليل است اگر چه تحصيل آن حرام است . و همچنين اگر حرمت به واسطهء عدم بلوغ بنت باشد اگر چه منتهى به افضاء شود در صورتى كه مراهقه باشد ، يا مطلقا بنا بر آن چه گذشت در محلَّش ، و مراعات احتياط مناسب اولى است .